Pasen 2013

Bevlekt. Bespot. Bebloed. God. Aan een kruis genageld. Mensenzoon en Zoon van God. Hoogste Heer. Perfecte bereidwilligheid en gehoorzaamheid. Woorden die in onze oren klinken als 'onszelf op moeten offeren'. Onze tijd en verlangens plaats laten maken voor de wil en behoefte van iemand anders.

Over een paar weken is het alweer Pasen. Tijd voor nieuw. Tijd voor groen. Tijd voor jong. Eieren zoeken en rondhoppende konijntjes. Een heerlijke tijd, toch? Maar is dat alles wat we ervan maken? Een gezellige tijd, een vrolijk feestje?

Ja, alsjeblieft zeg, laat het vooral wel een vrolijk feestje zijn! En gezelligheid is ook niets mis mee. Maar dit jaar, dit Pasen... Hoop je niet op zoveel meer? Een verandering in je binnenste, een dieper inzicht in wie God voor jou wil zijn en een nog dieper en brandend verlangen om elk moment van je leven samen door te brengen met Hem die hoog boven alles uit torent? Als we Hem zouden willen meten, Zijn kwaliteit willen classificeren, zouden onze lengtematen breken. Aan geen standaard is Hij te meten.

Hij is de coolste, mooiste, slimste, gevoeligste, wijste, sportiefste, vrijgevigste God die je je zelfs maar voor zou kunnen stellen. Hij is degene met wie je rond wilt hangen, Hij is Degene die overal een oplossing voor weet en die je nooit in de kou laat staan. Eén opmerking daar. Hij is zo anders, dat Hij vaak iets anders reageert dan wij verwachten. Als wij er genoeg van hebben, gaat God nog eens uitgebreid om de tafel zitten. Als wij ons afkeren, geeft God een kus. Als wij ons eigen geluk voor ogen zien, vergeet God die ander niet. Als wij... als wij...
Vul maar in.

God is anders. God is goed. God is trouw. God is volmaakt. En dat is belangrijk om je bewust van te zijn. Begrijpen zullen we Hem nooit, maar een stukje dichterbij komen zeker wel.

Wij zijn mensen. Wij zijn niet volmaakt.
God is volmaakt. God is uitzonderlijk.

Een uitzonderlijke God die een uitzonderlijke weg is gegaan. Hij, Jezus, gaf al zijn coolheid, rijkdom en macht in Zijn Vaders huis op. De felbegeerde hoge positie aan het koninklijke hof. Hij gaf het op. Om mens (met afschuw uitgesproken) te zijn. Mens! Wat zou jij doen, als jij alle macht, tijd en geld in handen had??

Inderdaad, een menselijke reactie. Maar Gods liefde voor de mens was groter. Beter, mooier. Uitzonderlijk. Hij wilde laten zien dat er zoveel mèèr is dan waar ik op dit moment voor leef. Door uitzonderlijk te reageren. Hij wordt niet als een wit lammetje afgebeeld vanwege zijn weerloosheid. Jezus was het perfecte offerlam, omdat Hij, smetteloos als Hij is, bereid was onze vuiligheid op zich te nemen. Voor eens en altijd heeft Hij afgerekend met de dood. De dood is geen uitweg meer. Toen hij zich voorbereidde op de zware taak die Hem te wachten stond, durfde Hij de situatie niet in de ogen te zien. Dus keek Hij naar God. Hij is God. In Hem is alle kracht, alle kennis en wijsheid verborgen. Hem kennen is de waarheid in de ogen zien.

Jouw oneindige imperfectie en Zijn oneindige genade. Hij wist het al. Maar Hij weet ook de uitweg al waarin Hij reeds heeft voorzien. Heb jij de kracht van de uitweg al in je leven ervaren? De uitweg die niet is wegvluchten, maar met Zijn hulp in de ogen zien wat je te wachten staat vandaag en morgen?

Heer en meester van de tijd

Een korte gedachte om met jullie te delen. Wie deelt jouw tijd in? Word je voor je gevoel gedreven door allerlei verplichtingen die je hebt? Wat maakt waar jij je tijd aan besteedt?

Zouden we niet gelukkiger leven als we, in plaats van te kijken naar wat wij willen doen, hoe, wat en wanneer, naar God kijken en Hem vragen wat we mogen doen en hoe en wanneer? Ik kwam tot de ontdekking hoe ik de laatste tijd ontzettend op mezelf gericht was als het gaat om tijd doorbrengen met God. Zeggen we allemaal niet zo vaak: 'Nee God, nu kan het echt niet. Ik heb het echt te druk. Misschien vanavond, of morgen? Wilt u me wel dubbel zegenen, want ik zie door de bomen het bos niet meer.'  Terwijl God daar is, Hij staat klaar om je te helpen, je toe te rusten voor wat komen gaat... rennen wij keihard aan Hem voorbij. Is dat niet het moment waar de "christelijke logica" in komt zetten? Moeten wij, in plaats van te vergeten wie ons heeft gemaakt én de wereld waarin wij leven, Degene die ons vasthoudt waar wij ook doorheen gaan en die altijd bereid is te vergeven als wij het al te lang zelf geprobeerd hebben, ons niet juist naar Hem keren als het leven ons overspoelt?

'Heer, laat mij rusten aan uw voeten. Mag ik kracht op doen om deze dag juichend te volbrengen? U gaat met mij, dankuwel daarvoor. Ik weet dat ik er niet alleen voorsta. Wilt U mij helpen elke situatie te overleggen met U, zodat ik niet langer zal vertrouwen op mijn eigen inzicht? Dat ik mijn verantwoordelijkheden glansrijk zal volbrengen, zodat ik door mijn trouw zal getuigen van Uw trouw en door mijn liefde van Uw liefde. Dit moment, hoe lang of kort het ook is, is van U en mij. Alles verstomt. U spreekt. Door Jezus mag ik naderen voor Uw troon, U hebt ons al een plek toegekend in de hemel. Mogen wij, als hemelburgers op aarde, uw vrede bewaren in ons hart en in onze wereld. Wilt U weer Heer en Meester van mijn tijd zijn? Amen.'

 

I will lead the blind by ways they have not known, 

along unfamiliar paths I will guide them;

I will turn the darkness into light before them

and make the rough places smooth.

These are the things I will do;
I will not forsake them.

Isa 42:16