Onderweg

Een weekje geleden verliet ik Nederland. Het voelt toch echt meer als een maand! Zucht. Fijne tijden. Maar de fijne tijden houden gelukkig niet op. Heerlijk hoe God aan het werk is. En nee, dat vind ik niet altijd per se leuk of fijn. Maar te weten dat Hij echt àlles in Zijn almachtige hand bewaart is dan wel weer cool. Waar ik de laatste tijd mee bezig ben is te ontdekken hoe groot God is en wat Zijn liefde voor mij inhoudt. Beide hoop ik ooit op een dag te mogen doorgronden. Ooit. Op die dag, weet je wel.
God is zoveel mèèr dan wij kunnen denken. Hij is niet te vatten in een liedje, een bepaalde kleur liedboek of een bepaalde kerkgenootschap. Hoe graag wij vaak ook denken dat God is zoals wij Hem kennen, Hij is mèèr. Wie zou God zijn als Hij in de door ons uitgemeten hokjes past?

GOD IS MEER. Ik kan niet ophouden te zeggen hoe krampachtig smal en beperkt wij het evangelie kunnen maken. Vergeet vooral niet dat het een BLIJDE boodschap is. Ik zou nooit in groot capitaal schrijven, behoorlijk ongepast. Maar wat hier op het spel staat IS. GROOT. CAPITAAL.

De blijde boodschap. Leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker? Makkelijker kunnen we het niet maken, leuker wel! Zijn liefde en vrede overstijgt elk menselijk begrip (Fil. 4:7, Ef. 3:19). Heerlijk toch?! Hij houdt zoveel meer van jou! God ging op zijn knieën voor je. Hij leefde in Zijn verloren schepping, hoop brengend aan velen. De Heer waste dienend de voeten van zijn metgezellen. 'Er is geen grotere liefde dan je leven te geven voor je vrienden,' zegt de bijbel in Joh. 15:13 (NBV). Dus. Wat vraagt God je te doen? Wat is de ultieme roeping voor je leven? Het staat er allemaal al. Lees en leer en luister. God wijst de weg.

Heer en meester van de tijd

Een korte gedachte om met jullie te delen. Wie deelt jouw tijd in? Word je voor je gevoel gedreven door allerlei verplichtingen die je hebt? Wat maakt waar jij je tijd aan besteedt?

Zouden we niet gelukkiger leven als we, in plaats van te kijken naar wat wij willen doen, hoe, wat en wanneer, naar God kijken en Hem vragen wat we mogen doen en hoe en wanneer? Ik kwam tot de ontdekking hoe ik de laatste tijd ontzettend op mezelf gericht was als het gaat om tijd doorbrengen met God. Zeggen we allemaal niet zo vaak: 'Nee God, nu kan het echt niet. Ik heb het echt te druk. Misschien vanavond, of morgen? Wilt u me wel dubbel zegenen, want ik zie door de bomen het bos niet meer.'  Terwijl God daar is, Hij staat klaar om je te helpen, je toe te rusten voor wat komen gaat... rennen wij keihard aan Hem voorbij. Is dat niet het moment waar de "christelijke logica" in komt zetten? Moeten wij, in plaats van te vergeten wie ons heeft gemaakt én de wereld waarin wij leven, Degene die ons vasthoudt waar wij ook doorheen gaan en die altijd bereid is te vergeven als wij het al te lang zelf geprobeerd hebben, ons niet juist naar Hem keren als het leven ons overspoelt?

'Heer, laat mij rusten aan uw voeten. Mag ik kracht op doen om deze dag juichend te volbrengen? U gaat met mij, dankuwel daarvoor. Ik weet dat ik er niet alleen voorsta. Wilt U mij helpen elke situatie te overleggen met U, zodat ik niet langer zal vertrouwen op mijn eigen inzicht? Dat ik mijn verantwoordelijkheden glansrijk zal volbrengen, zodat ik door mijn trouw zal getuigen van Uw trouw en door mijn liefde van Uw liefde. Dit moment, hoe lang of kort het ook is, is van U en mij. Alles verstomt. U spreekt. Door Jezus mag ik naderen voor Uw troon, U hebt ons al een plek toegekend in de hemel. Mogen wij, als hemelburgers op aarde, uw vrede bewaren in ons hart en in onze wereld. Wilt U weer Heer en Meester van mijn tijd zijn? Amen.'

 

I will lead the blind by ways they have not known, 

along unfamiliar paths I will guide them;

I will turn the darkness into light before them

and make the rough places smooth.

These are the things I will do;
I will not forsake them.

Isa 42:16